Laurentii  Vallae  opuscula  tria.  III.

125

idem  si  Codices  tibi  idoneos  hajbeas,  quos  aliis  diiargiens  tibi  ipsi
iniuriam  t'acis.  Dixi  necessarias  peeunias  ad  cetera  vitae  praesidia.
Tu  cum  tuis  rebus  te  exuis,  ne  nescias,  aliena  tibi  induis.  0  quanta
est  yestra  paupertas,  quibus  incolumis  est,  ita  ut  numquam  perire
possit,  victus,  vestitus,  lectus,  domus  et  cetera.  Quare,  frater,  etiam
atque  etiam  cogita,  quantum  deo  donasse  te  dicas.  Das  incerta,
recipis  certa,  relinquis  aliorum  curam,  alius  te  curat,  deponis  spem
acquirendi,  sed  et  sollicitudinem,  non  es  habiturus  meliora,  sed  nec
peiora  passurus.  Transeo  multas  commoditates,  quae  vobis  praesto
sunt  sive  validis  sive  aegrotis.  Quae  omnia  buc  pertinent,  ut  non
multo 77 )  pltira  dedisse  vos  constet  quam  accepisse.  Nec  parum  multi
sunt,  qui  ad  vestra  coenobia  devitandae  durioris  vitae  causa  velut
in  vivarium  confugiant  et  ex  macris  palumbis  pingues  columbi  fiant.
Frater.  Et  ipse  täte  genus  bominum  minime  approbo  neque  de
bis  a  me  volo  dici  putes,  sed  de  iis  qui  omnibus  et  quidem  maximis
opibus  sese  abdicaverunt,  id  est  maximis  voluptatibus.
Laurentius.  Et  ubi  lios  reperias?  Ceterum  quid  non  ego  quoque
maximis  voluptatibus  me  abdico,  qui  ita  vivo  ut  tu,  qui  professus  es
paupertatem?
Frater.  At  times  tu  renuntiare  opibus  de  futuro  suspensus  et  de
crastino  semper  sollicitus 7S ).
Laurentius.  Et  cur  timeam  si  in  coenohio  de  paupertate  securus
sum,  ut  ostendi.  Ad  hoc  causa  est,  cur  istud  non  faciam,  quia  sine
renuntiatione  spero  me  deo  placere  peraeque  ac  tu.  Nec  tu  debes
aliorum  factum  in  deterius  interpretari.  Aliter  cur  non  idem  regibus
iubes,  ac  iubes  ut  cucullo  vestiantur  et  sacco  :  quo  quid  foret  insanius?
cur  non  idem  optimatibus?  cur  non  idem  |  senatoribus?  non  exterior
liomo  sed  interior  placet  deo  :  cur  non  idem  pontificibus  ac  sacerdotibus,
  quibus  etiam  opum  divitiarumque  commendata  est  dispensatio,
quod  ipsum  diaconum  ministerium  nomenque  declarat.  Unde  Laurentius ­
  ille  diacon  apostolis  comparandus  thesauros  ecclesiae  quos  ereptum
  iri  videbat  erogavit 7S ).  Habet  ergo  et  ecclesia  thesauros,  nec
eorum  possessio  aut  usus  sed  tenacitas  atque  abusus  reprehenditur.
77 )  multa  C.  7S )  Ev.  Matth.  6,  34.  cf.  de  Const.  don.  p.  768.
79 )  Die  Erzählung  vom  h.  Laurentius,  auf  die  Valla  anspielt,  hat  Prudentius
Peristeph.  II  poetisch  ausgeführt:  vgl.  Ambrosius  de  off.  II  28,  140;  141.
Laurentius,  qui  aurum  ecclesiae  mahnt  erogare  pauperibus,  quam  perseculori
  reservare  .  .  .  sacram  marlyrii  accepit  coronam.

!.  18  v.

!.  19  r.