Laurentii  Valiae  opu3cula  tria.  III.

121

Laurentius.  Nonne  ante  promiseras  deo,  dum  baptismate  initiatus
  es,  te  lioneste  sancteque  victurum,  omnibus  mandatis  eius  obedientem
  futurum?  Quid  sibi  vult  secunda  promissio?  Quid  bominibus
spondes  quod  deo  spoponderas,  quomodo  potes  donare  quod  ante
donaveras?
Frater.  Non  retracto  ego  sponsionem  meam,  nee  homini  do,
quod  deo  dederam,  nec  iterum  deo  promitto,  quod  ante  promiseram.
Sed  in  quibuscumque  etiam  deo  serviens  arbitrium  babebam,  ut
vestiendi,  yescendi,  eundi,  agendi,  cubandi,  dormiendi,  vigilandi,
postremo  loquendi,  horum  omnium  libertatem  et  ut  dixi  arbitrium
a  me  in  alterum  transcribo:  quod  quantae  patientiae  sit,  qui  experti
sunt,  norunt,  tu  tarnen  coniectura  colligere  potes.
Laurentius.  Isla  tibi  grandia  quaedam  et  intolerabilia  videntur,
mihi  vero  nullius  esse  momenti.
Frater.  Quid  ita?
Laurentius.  Quis  enim,  qui  Christi  militem«o)  esse  se  meminit,
non  maiora  sibi  bis  imperat?
Frater.  At  plus  est  alieho  arbitratu  baec  facere  quam  suo.
Laurentius.  Vide  ne  sit  minus,  quia  aegrius  nobis  ipsis  ea,  quae
liumana  fragilitas  refugit,  imperamus  quam  imperata  facimus,  eo
quidem  magis,  quod  duas  bic  partes  sustinemus,  imperautis  et  obtemperantis.
  An  tibi  levia  videntur  quae  Paulus  sibi  ipse  imperabat 61 )?
Quodsi  duriorem  vestram  putetis  |  esse  conditionem,  videte  ne  Fol.  16  v.
patienter  vos  magis  quani  libenter 62 )  deo  servire  suspicemur.  Sileo
quod  nemo  vobis  ita  imperat,  ut  vesci  eibis  coetis  luxuriam  putet,
et  vestrae  vitae  condicio  non  ita  multum  intoleranda  est.  Hoc  non
silebo,  si  tantum  imperata  facitis,  nequaquam  vos  aequandos  illis,
libertatem  suam  retinentibus,  qui  'e.ircuierunt 83 )  in  melotis,  in
pellibus  caprinis,  egentes,  angustiati,  afflicti,  quibus  dignus  non  erat
mundus,  in  solitudinibus  errantes  et  in  montibus  et  in  speluneis  et
in  cavernis  terrae.’  Ac  ne  nimis  alte  volare  me  putes,  et  ut  omittam
sanctos  atque  ad  rem  veniam,  an  promptere  obedientiam  satius  sit,

°°)  Cf.  Paul,  ad  Tim.  II  2,  3.  Ambros,  de  off.  I  36,  183.
«ij  Cf.  I  Cor.  4,  lt  —13.  II  Cor.  11,  23—28  u.  s.  —  De  vojupt.  III  7,  p.  976-62
 )  Cf.  de  volupt.  III  9,  p.  977.  Adeo  nihil  recte  fit  eine  voluptale  neque  vllum
meritum  eins  est,  qui  patienter  et  non  etiam  tihenter  dei  militiam  mihtat-°
 3 )  Paul,  ad  Hebr.  11,  37.  38.