120

V  a  h  1  e  n

Frater.  Nihil  ergo  ipsa  nobis  praestabit  obligatio  frustraque
Fol.  lö  v.  promisimus  obedijentiam,  paupertatem,  eontinentiam,  nihil  plus  praemiorum
  assecuturi,  quam  eandem  vitain  agentes  assecuturi  eramus,
si  non  promisissemus  atque,  ut  tuo  verbo  utar,  dicati,  dedicati,  devoti
  deo  non  essemus?
Laurentius.  Praestabit  aliquid  atque  adeo  multum,  sed  nequaquam
  istud  ut  plus  praemiorum  assequamini.  Sed  hoc  posterius.
Videndum  namque  est  prius  qualia  sint  tria  illa,  quae  profitemini,
ut  postea  qualis  sit  finis  ac  fructus  appareat.
Frater.  Probe  loeutus  es.
Laurentius.  A  qua  me  vis  primum  incipere?
Frater.  Ab  obedientia,  per  quam  libertate  nos  abdicamus,  non
modo  sensibus  hominum  amica,  sed  etiam  volucrum  ac  ferarum.
Laurentius.  Bene  tibi  constas:  lianc  enim  semper  in  loquendo
praetulisti.  V'isne  eodem  me  online  ire  quo  ivisti?
Frater.  Volo:  nam  quod  in  me,  idem  in  aliis  soleo  probare.
Laurentius.  Ego  illa  quoque  causa  mihi  ita  faciendum  puto,
ne  me  forsan  malitiose  tecum  agere  existimes.
De  obedientia.  Frater.  Et  ista  quoque,  ut  fatear,  causa  volo.
Laurentius.  Quid  vocas  autem  obedientiam?  Equidem  originem
huius  vocabuli  video.  Ductum  est  enim  ab  'obedio’,  quod  conversum
est  ex  illo  'obaudio’.  Cuius  significatio  est,  quae  dicto  audiens  sum
sive  pareo  sive  obtempero  sive  morem  gero  sive  obsequor,  uudess)
obsequium  dictum.  Sed  frequenter  invenio  illud  poni  pro  obsequio
turpi.  Ut  apud  Marcum  Tullium”):  sed  si 5S )  servitus  sit,  sicut
est,  obedientia  fracti  animi  et  abiecti  et  arbitrio  carentis  suo.
Et  iterum  ä9 )  :  Bum  autem  ipse  dedecori  ac  tnrpitudini  obedierit,
Fol.  10  r.  non  modo  Imperator  sed  liber  j  omnino  habendus  non  erit.  Nunc
abs  te  qualem  obedientiam  intelligas  quaero.  Credo  non  in  rebus
turpibus  remotisque  a  virtute,  sed  quas  deo  placere  existimes.
Frater.  Recte  credis.  Nam  secus  in  diaboli  obedientiam  obstringeremur.
  Nos  vero  honestis  tantum  sanctisque  iussis  nostrorum
praepositorum  obedire  promittimus.

5e )  inde  C.  57 )  Parad.  V  1,  3S.  5S )  sie  C.
59 )  Parad.  V  i,  33:  tum  incipiat  aliis  imperare,  cum  ipse  improbissimis
dorninis,  dedecori  ac  turpitudini,  purere  desierit:  dum  quidem  iis  oboediet,
  non  modo  Imperator,  sed  liber  habendus  omnino  non  erit.