112
V a h 1 e n
Frater. Nec volo nec* debeo.
Laurentius. Ergo aliquando fieri potest, ut multum quis praemii
mereatur, si quid agat laude dignum, parum vero aut nihil supplicii,
si non ita agat: contraque multum supplicii, si quid turpe agat, parum
vero aut nihil praemii, si non agat.
Frater. Nos igitur in hoc secundo genere ponis?
Laurentius. Ego vero non pono, sed vos ipsi potius.
Frater. Non possum hodie sentire, quid de nobis sentias.
Laurentius. Tamquam ego probare tibi aliquid velim ac non
potius contradicere.
Fol. 10 v. Frater. Ego an j probem quod dico an non probem nescio.
Hoc verum scio esse quod loquor, plus nos praemii mereri quam
ceteros, longeque a veritate semotum quod tu loqueris, nobis plus
poenae, minus remunerationis propositum esse quam vobis.
Laurentius. Tu affirmas quod in controversia est: ipse nihil
affirmo, nec in vestram vitam iniuriosus sum, sed rationem tuam
refello. Quod ut magis intelligas ac credas, non sentio vos minus
remunerationis mereri quam ceteri sed non magis.
Frater. Quid autem de poena sentis?
Laurentius. Sine ut res online eant: ostendam meam ubi promisi
sententiam.
Frater. Cur non liic?
Laurentius. Quis umquam ab hoste causas, cur ita aciem instruat,
poscit? Tarnen ut amicus, non uthostis, alterum tibi e duobus
concessi, cum denegare possem.
Frater. At istud non est concedere, quod in manu tua est, ut
revoces, quoniam altera pars penes te est, velut si gladium a mucrone
tradas, nec 39 ) tarnen tu capulum manu relinquas.
Laurentius. Quidni, ne s °) me confoderes gladio quo te donassem.
Sed age finge me tibi hoc quoque concedere, non plus vobis
deberi poenarum.
Frater. In ipsum illud exordium quaestionis iiostrae revolvimur
Laurentius. Quid vis tibi concedam amplius? Maiores poenas
vestras esse me dicentem non pateris, nisi et maiores fatear remunerationes:
quod pares utrasque dicam, contentus non es: si dixero
minores, impatientius feres. Quid aliud ergo postulas, nisi ut contro-29
) ne C. 30 ) nee C.
