Laurentii  Vallae  opuscula  tria.  III.  111
Frater.  Quidni  ubi  maius  crimen  admitterem,  ibi  maiorem  virtutem
  exerceam?
Laurentius.  'In  eodem  baesitas  luto’  2 «).  Non  expeetes,  ut  hoc
tibi  assentiar.  Alioquin  assentiendum  erit,  maiorem  sequi  remunerationem.
  Eadem  enim  ratio  est  virtutis  et  remunerationis,  ut  est  criminis
  et  poenae.  Itaque  cum  de  remuneratione  modo  dixi,  de  virtute
quoque  respondi.
Frater.  Ad  insaniam  paene  istis  me  redigis  verbis,  virtutes  nostras
  extenuas,  remunerationes  prope  aufers,  vitia  auges,  poenas  multiplicas,
  religiones  ac  religiosos  omnes  vere  ut  dixisti  in  lutum  praecipites
  agis.
Laurentius.  Istuc  ego  non  facio,  sed  ex  tua  ratione  quid  consequens
  esset  ostendi.  Nam  quae  sint  vestrae  virtutes  et  quae  vitia,
quaeve  remunerationes  et  quae  poenae,  deus  viderit.
Frater.  Quoniam  de  deo  loqueris,  die  quaeso,  etiam  si  neseis,
quid  in  caelo,  quid  in  inferno  agat,  numquid  ipsum  existimas  ita  laudabile,
  ita  sanctum,  ita  arduum  vitae  meae  ä7 )  pro  |  positum  laborem-  Fol.  iO  r.
que  nulla  peculiari  mercede  prosecuturum,  sed  me  si  quid  forte  aberravero
  vehementius  esse  puniturum  ?  Adeo  ad  poenam  quam  ad  praemium
  est  ille  propensior?
Laurentius.  Iterum  speras  causam  tuam,  quam  argumentatione
non  vales,  confessione  mea  probare 8S ).  Equidem  quid  sentio  dicerem,
si  ad  hunc  locum  pertineret,  dicam  postea  ubi  res  exiget.  Nunc  enim
non  de  re  sed  de  tuo  argumento  disputamus,  quod  tu  nec  relinquere
vis  nec  tueri  potes.  Quare  quandoquidem  ita  facis,  cogor  et  ipse  dicere,
  a  deo  vobis  minus  praemii  et  plus  poenae  dari.  Ac  ne  me  absurde ­
  loqui  putes  ac  praeter  opinionem  liominum  respondere,  accipe
rationem,  eandem  fere,  quam  superius  attuli,  quoniam  eam  tu  mihi
videris  oblitus.  Medicus  si  levem  morbum  curare  nescierit,  magis
veneficus  quam  medicus  dicitur:  si  scierit,  vix  laudem  ob  hoc  merebitur
  medici,  quia  res  liaec  facilis  est;  contra  si  desperatum  deploratumque
  hominem  curaverit,  quasi  deus  quidam  putatur  :  sin  minus,
laudem  medici  non  amittit,  quia  res  haec  difficillima  est.  Hoc  tu  negare
non  potes.

S6 )  Ter.  Phorm.  V  2,  15.  «)  me  C.
3S )  Recrim.  in  Fae.  II  p.  541:  non  ipsius  nalurae  rationibus,  sed  confessione
dispulantis  ex  adverso  probabis?

m