Laurentii Vallae opuscula tria. I.
43
März 1431). Diese Umstünde hatten in Valla den Gedanken angeregt,
jetzt nach Rom zurückzukehren, um von dem ihm schon früher
persönlich bekannten und geneigten Pabst Eugen eine Stellung an
der Curie zu erlangen, um die er bei Pabst Martin vergebens sich
beworben hatte. Von diesem, augenscheinlich nicht auf bestimmte
Anerbietungen gegründeten Gedanken sucht ihn Panormita abzubringen,
durch Hinweis auf die bald nach Eugens Thronbesteigung
in Rom ausgebrochenen Unruhen, deren Valla im Antidot, a. a. 0.
selbst gedenkt, und anderseits durch die Aussicht auf eine öffentliche
Professur in Pavia. Panormita, dessen Rekanntschaft Valla
noch in Rom gemacht hatte, war damals bereits an der Hochschule
zu Pavia angestellt 9 ), aber mit jener Freiheit und einflussreichen
Stellung, von welcher er in einem leider undatierten Briefe an
Guarinus fol. 77 schreibt <°). Panonriita’s Einfluss bei Herzog Philipp
Maria von Mailand und dessen Rüthen scheint mehre veranlasst zu
haben, ihn um seine Vermittelung anzugehen: so schreibt er in
dem schon erwähnten Brief aus Stratella an Andreas theologus
8 ) In Parodius’ Sgllabus Icctorum ist zu dem .1. 1430 als dem Anfangsjahr der
Lectura Panormita Antonius Panorm. Art. Orat. S. li. E. Cardin, aufgefiihrt,
worin der dem Panormita zugetheilte Cardinalat auf Gott weiss
welchem Irrthum beruht: in dem Elench. privileg. selbst finde ich noch
folgende den Panormita angehende Data: 1430. IS Mart. Lit. Duc. pro
elect. ad Lectur. D. Antonii Vanormitae cum salario, et pro eius Solutions.
— 1430. 25. Novemb. Literae Ducalis Consil. pro addilione in Rotido
Magistri Antonii Panormitae, elect. ad Lecturam etc. — 1433. 19 Mart.
Eleclio ad Lecturam Rhetoricae Magistri Antonii de Panormo, et Magistri
Antonii Astensis cum distributione stipendii.
,0 ) Ich unterlasse nicht, wenigstens einiges aus dem Briefe mitzutheilen, was
Panormita’s Stellung zu charakterisieren geeignet ist: igitur, ne altius in
praesentia exordiar, PhilippiMariae Angli Mediolanensium amplissimi atque
illustrissimi Principis ac mei Caesaris gratiam vel intimam adseeutus sum,
nec non Francisci Rarbavariae, Maecenatis mei, viri omnium quos nostra
aetas fert et humanissimi et beneficentissimi, tum curialium, patrum conscriptnrum,
seribarum, denique primorum fere omnium apud Cacsarem
hunc virorum ac proeerum; idque potissimum mihi felix et fortunatum
est, magnorum ac speclatissimorum hominum gratiam inisse: nam elsi salarium
quoque gründe satis mihi conferatur, hoc facultates arguit, illud
virtutes illud paene exciderat, quod tu vel in primis admiraberis, quod
neqne lecturae ncque scriptioni, nisi quantum libeat, obstnctus sum: salarium
quoque, si cui solvitur, mihi percommode solvitur et perlibenter.