434
V a h 1 e n
Übersetzungen in dieser Ordnung: I u. II in Philippum, de pace,
III in Philippum, pro Dyophinte (sie), Aeschinis t)> Demosthenis
in causa Ctesiphontis. Endlich Aeschinis oratio (s. potius epistola
XII) und Pliilippi epistola ad Atlienienses. Hier also begegnen
wir aucli dem von Bruni in der Widmung aufgeführten, in
den übrigen Handschriften vermissten Briefe Philipp's, doch zugleich
mit Aeschines' Epistel, die Bruni in der Widmung wenigstens nicht
erwähnt hatte.
In dieser Sammelausgabe von Bruni's Demosthenesiibersetzungen
dürfen wir nun wohl das satis gründe Volumen von ihm übertragener
Demosthenischer Reden erkennen, dessen in Ep. VII 4 (vol. II 83)
gedacht wird. Und wenn Manetti in der oratio funebris für Leonardo
Bruni (bei Mehus L. Bruni Epistolae p. CI) unter Bruni's Übersetzungen
aufzählt: has Plutarclii vitas M. Antonii. . . Demosthenis
fibrös singidos, eiusque orationum libros septem 9 ), so wird man
schwerlich irren, wenn man darunter, 7 Bücher gleich 7 Reden genommen,
mit Übergehung der epistola Pliilippi eben jene in die von
Bruni selbst veranstaltete Sammlung aufgenommenen sieben Reden
verstellt. An dieselbe Sammlung ist wohl auch bei Facius de viris
illustribus p. 10 (Mehus) gedacht, wo es von Bruni heisst: Ex Demosthene
orationes duas pro Corona, et alias octo in latinum
transtulit, so dass die letztem acht, die epistola Phi/ippi als oratio
gezählt, die dem Nicola Medices gewidmete Sammlung bezeichnen,
neben welcher Facius noch eine der dem Bartholomäus Capra gewidmeten
ähnliche Sonderausgabe der beiden Reden des Aeschines
und Demosthenes in causa Ctesiphontis kannte.
Es werden zwar in Handschriften noch andere Übersetzungen
einzelner Reden des Demosthenes dem Bruni zugeschrieben, doch
ist die Zuverlässigkeit dieser Angaben nicht zu verbürgen.
9 ) Vgl. auch in derselben oratio funebris p. CIII fg., wo Manetti von Cicero
sagt, dass er ausser anderen Übersetzungen duas quoque illas nobilissimas
duorum illorum eloquentissimorum oratoruni Demosthenis et Aeschinis orationes
inter seque contrarias e graeco in latinum convertit, und dann weiterhin
schreibt: At vero Leonardus noster vir eloquentissimus non modo duas
illas nobilissimas orationes a M. Tullio antea conversas et iampridem
incuria maiorum nostrorum amissas ac deperdilas, sed eliam, nt cetera
leviora omittamus, pleraque Demosthenis, Xenophontis quaedam... traduxit
Poggio hat in der ebenfalls bei Mehus abgedruckten oratio funebris für
L. Bruni seine Demosthenesübersetzungen ganz übergangen.