812
mortuus requiescit, peculiari semper benevolentia complexus erat?
Si novit; cur Aloltli sententiae non acquievit? cur Mellicensibus
(quod ex Conraili Wizenbergii constat Chronico) negotium dedit
Gent's suae Origiues conscribendi? si non novit; ecquid causae
erat, cur tarn bene merito Principi, tantoque cognoscendaefamiliae
suae Studio incenso, tarn illustre Aloldi monumentum non exhiberelur?
Qui deinde factum, ut cum duo Aloldiani Cbronici
exempla Ortilonis tempore extarent, nullus tarnen ex tot Chronicorum
scriptoribus, quorum alii subinde alios in Austria excepere,
Aloldum (quod solenne passim iis temporibus) vel exscriberet, vel
eius saltem sententiam suis verbis refcrret?”
„Haec, et plura id genus inter primum cogitationum aestum
occurrere; seil opportune in mentem venit illud Minutii Felicis in
Octavio: inesse nonnunquam et incredibili verum. Ouare
alio mentem verti, et quill recte, quid sccus, collatae cum ccteris
indubitatae lidei Scriptoribus, consignareut Ortilonis ex Aloldo
Notulae, dispicere singillatim' coepi. Hunc enim velut Lydium
ccnsebam lapidem; ad quem nova liaec inventa exploranda viderentur.
Auxit ea contentio dubium: neque enim pauca
se offerebant, quae ab Aloldo aliter, aliler a ceteris narrarentur.”
—
Und nun weist der gelehrte Calles dem Verfasser des Ortilo
auf vier Folioblättern grobe Verstösse nach!
Am Ende sagt er: Haec, et id genus plura, quae consultö
praetereo, satis momenti habere mihi videbantur, ut suspenso inte“
rim Aloldi judicio, et erudito orbi in praesens rclicto, trita aliorum
Scriptorum semita in Annalibus progrederer mcis, nec de coepto
jain operis cursu quidquam demutarem.” —
Das wäre hinlänglich gewesen, für alle Zeit dieses Machwerk
zu beseitigen — und doch alles vergebens. Jetzt, 1850, nach
hundert Jahren, wird Ortilo und Pernold noch citirt und man hält
sie für vollgültig ! — Den ersteren habe ich selbst geprüft.
Ich zweifle keinen Augenblick, dass das angebliche Original
des Pernoldus ebenfalls alle Spuren der Unterschiebung an sich
trägt, — doch dasselbe ist nicht zugänglich. — Versäumt man
es, sich durch den Augenschein zu überzeugen bei einer Handschrift,
welche in Wien liegt, wie viel weniger fragt man nach
einer in einem Kloster vergrabenen Scartekeü —