065
sril  abii*e  rcnuit  nisi  Comitis  CiÜe  intereniplorem  prlus  videret  intcremptum.  Sanus
ig-itur  ad  snos  in  quos  fidebat  conuolabat,  placuitque  in  eius  non  parum  oculi-s  potentem
sibi  amicitiam  aggregasse.  Sororcm  unam  Regi  Polonie  ,  et  alteram  principi  Saxonie
maritauit.  Sed  altius  adhuc  vela  tendere  voluit,  sanguini  Francie  Nobilitali'jtie  ipsius
Gallie  per  matrimonii  sacramentum  unire  se  rcsoluit.  Et  ut  inter  liec  maior  fama  ipsum
ctiam  in  aslra  eueheret  animo  tractabat  vigili,  quibus  tandera  mediis  etiam  ultimis  suis
regnis  pax  rediret.  Summam  itaque  concordiam  cum  domino  Cesare  diu  indignationv
pallio  clanculo  celatam  firmauit.  Volebat  tendere  forte  ad  quandam  rei  militaris  et  suorum
  quietem,  finem  litibus  et  optatam  diuque  desideralam  gcntibus  suis  dare  pacem.  Sed
magna  prosperitas,  magnc  prorsus  viam  facit  aduersitati.  Cepit  igitur  prochdolor  in
ipsum  fortunc  et  pcstis  venenatc  ut  dicitur  seuire  Imperium,  ultricemque  subito  in  eius
juvenil  i  corpore  materiam  invenit,  vclut  fit,  ubi  in  magnorum  mole  crepitantius  seuit
incendium.  0  quam  egre  ingenuus  rex  ad  eminentem  suorum  regnorum  conscendit  stalum,
  et  si  brcuiter,  anxic  tarnen  ibi  rexit  et  stetit,  atque  ante  tempora  grauiter  descendit.
  0  vita  etiam  regum  ipsorum  instabilis.  0  fuga  etatis  juvenilis  tarn  rapida,  o  morlalium
  fragilis  et  caduca  natura.  Hew  michi,  quid  querar,  aut  quid  morienti  regi  nostro
dicam.  Si  accusabo  foctunam,  surda  est  non  me  audlet.  Sentio  igitur  quod  nil  me  juvat,
  nil  me  releuat  quam  tristibus  insistere  ,  et  tibi  scribendo  alimcnta  miserie  prestare.
Ecce  mente  voluo.  0  quid  inbecillum  tumes  animal  ,  aut  de  potentia  quid  disputas.
Vides  modo  nulla  potentia  potens  est,  sed  tanquam  in  arena  fluctibus  et  vento  nostra
prorsus  posita  est  fortuna.  0  ceca  mens  hominum  et  non  futuri  modo  sed  etiam  prcsentis
  fali  sui  nescia.  0  cogitationes  hominum  varias.  0  inanem  spem,  o  lubricos  non
solum  hominum  sed  et  regum  status.  0  mutabilem  in  dies  regnorum  forlunam.  0  ancipites
  universalis  vite  nostre  vias.  0  preccps  tanti  regis  cxitus.  0  prosperitas  super
tot  gentes  rcgnandi  ambigua.  0  ineuitabilis  dominiorum  erumpna.  0  quis  preuidit  tarn
regem  potentem  ,  tarn  juvenem,  tarn  fortem  et  non  senem  etiam  ante  dimidium  suarum
dierum  inter  manus,  quos  fideliorcs  sibi  estimabat  mori  solerc.  0  mors  acerba  quc  regem ­
  a  Regnis  et  filios  a  patre  diuidis.  Crede  michi,  novus  et  rarus  inconsolabilisque
est  dolor  iste,  non  quia  homo  juvenis  obiit,  non  quia  decorus  aut  facie  venustus,  non
quia  innocens  purus  et  virgo  sed  propter  reipublice  casum,  lites  regnorum  et  discordias
dominiorum  fatigat  nos  mortis  regis  ipsius  memoria,  et  turbat  non  parum  quam  sequi
limemus  cxpectatio  anxia  et  dura,  sed  fortassis  peccata  nostra  multa  sunt.  Delicta
multiplicata  id  merucrunt,  tempus  forte  aduenit  ut  flagellum  veniat  super  capita  nostra.
Mortem  sue  Juventutis  non  ipse  rex  sed  nos  meruimus  qui  eius  privati  sumus  consolatione.
  0  lacrimas  meas,  o  exhaustos  fletu  oculos  ,  o  liuentia  lumina.  Doleo  tanti  regis
mortem  priuatus  homo  etiam  in  meo  cubili  solitarius  et  pauper.  Non  precisam  ipsius
mortem  queror,  que  natis  omnibus  equa  est,  sed  genus  id  mortis  adolescentie  miserandum
  uniceque  suis  regnis  miserum.  Crede  mihi,  hanc  sine  lacrimis  ire  non  possum,  sed  illos
mestus  etiam  de  profundissimis  atque  abditis  anime  abisso  excutiam.  Religiöse  pater,  leganturpoete,
  euoluantur  historici,  protraliantur  in  medium  insignes  gemitus.  Non  fuit  diebus
prioribus  nationi  nostre  mors  peior,  neque  altior  quam  illaad  presens,  quc  mortibus  malis
cunctis  pessima  videtur.  0  quis  fidelem  huius  nunc  regis  clerum  defendet,  ad  quem  sui
Baroncs  obsequiosos  defigent  oculos  quos  suis  ciuibns,  suis  alamannis  reli  uit  defensores.
  Que  ipsius  regnorum  et  principatuum  amplius  inter  se  erit  confederatio,  que  tanta
deinccps  communicata  diuersorum  ydeomatum  amicitia.  Erunt  Incole  sibi  pro  lingue
varietate  mutuo  extranei,  sibi  plus  animo  et  fide  odiosi  quam  Hispanis  togati  sint  Galli.
0  quo  nunc  herede  et  principe  clementissimo  orbata  te  vertes  Wienna.  0  Praga  misera
discors  in  te  tarn  fide  quam  amicitia,  quas  parabis  lacrimas.  0  viduata  Buda,  que  educes
  suspiria,  Morauia  ululatum  educ,  et  plange  planctum  velut  super  primogenitum  tuuin.
Spoliate  estis  in  regis  morte  maximo  pres'dio  et  ingenti  ipsius  solatio  destitutc.  Sed
hijs  dimissis  super  eius  morte  novo  utar  luclu.  Sponsam  Regis  Reginam  Francie  alloquar.
  Dicam  igitur.  0  virginum  pulclierrima,  sponsaque  nobilis  Francie,  quo  dolore
quo  gemitu  hunc  nobilem  abeuntem  tuum  deflebis  virginem  sponsum  que  tibi  super  ipsius
interitu  consolatio.  0  qualis  est  dileclus  sponsus  tuus  ex  dilecto.  0  pulclierrima  sponsaruin
  quo  declinauil,  quo  abiit,  qui  cor  tuum  in  uno  oculo  et  in  uno  crine  colli  sui  volnerauit.
  O  quam  pulclicr  fuit  dileclus  tuus,  oculi  eius  velut  columbe  absque  co  quod  intrinsecüs
  latebat.  Capilli  eius  cinerc  loti  velut  greges  quc  aseenderunl  de  Jauacro.  Per