publica,  saluteque  regnorum  et  popuü  tot  passus  est  bella,  (otquc  litium  iniurins  ?  Quis
unquam  tarn  insignis,  tarn  Nobilitate  illustris  tarn  regnorum  opulentus,  cuius  mater  tanto
fuerit  in  defectu,  tantoque  bellis  extenuata  et  sumptibus  ,  ut  vix  etiam  poterat  gestatum
Regem  nutrire  in  utero  infantem?  Silentio  vadam  nobilissimam  illam  eius  stirpem  ex
vetusta  Cesarum  linea  emanatam  ,  que  cunctis  non  ignola  est.  Pcrgam  amplius  in  eins
ingressum.  Excellentissimus  ille  regum  adnucnte  deo  potens  in  orbem  ex  matris  utero
natus  est  qui  postquam  primum  ad  celf  prodiit  lumina,  latum  Hungarie  Regnum,  forlis  Bohemia
  ipsa  ,  atque  pinguis  Morauie  terra,  tanto  incendiis  litibus  incanducrunt  et  rapinis,
ut  per  omnes  ipsius  terras  nemo  fuerit  tutus  a  captura,  tarn  rerum  quam  persone  nemo
securus.  Sed  membris  baiolans  inbecillis  et  inermis  Rex  ille  preclarus  accuhansque  in
cunabulo  per  suos  exercitus  sue  patrie  dcuastatores  et  inimicos  gladio  vicit  et  sepius
strauit  campo  paucorum  dierum  eius  erat  infantia  necdum  anniculus,  de  villa  tener  in
opidum  de  opido  in  castrum,  de  gente  in  gentem  et  deinde  de  regno  in  regnum  alterum
non  tutus  sed  in  uberibus  pcndens  trepidus  est  delatus,  lactatus  furtim  et  ordine  egenorum
  non  locupletum  nutritus.  Creuit  inter  lias  turbationes  Nobilis  Ladislaus  in  dies  velut
rosa  inter  spinas,  sed  tarde  et  per  plura  annorum  incrementa,  neque  sine  suorum  detrimento.
  Creuit  per  temporis  longitudinem  ut  infantibus  natura  potius  quam  mos  est,  accessit
  eum  adhuc  infantem  et  puerum  in  Curia  Cesaris  omnis  homo,  presertim  autem
fideles  suorum  incole  regnorum,  omnes  in  eum  sui  duces  conucniebant,  figebant  in  eum
oculos,  credebant  honorem  acquisivisse,  seque  forti  animo  facilc  mori,  si  viso  suo  domino
  pro  rei  sue  publice  Salute  etiam  vitam  finirent.  Quid  in  hijs  diu  inmoror.  Juit
adolescentior  cum  Cesare  et  eius  exercitu  Romam.  Profecto  decuit  id  eius  sublimitatem,
dignum  erat  ac  gloriosum  tantum  principem  non  pretcrire,  sedurbem  videre  caput  mundi.
Ibi  summus  pontifex,  totusque  Cardinalium  cetus,  eum  tanquam  speculum,  lanquam  Ilcgum
  omnium  excellentissimum  tanquam  et  spem  mortalium  honorando  cxallabant  coram
cuius  sanctitate  et  ecclesie  principibus  adhuc  Juuenis  orationes  adeo  recitabat  venustas
adeo  eloquentie  ornatu  compositas  ut  mirum  in  modum  ad  eius  facundiam  omnium  admiraretur
  auditus.  Sed  ab  urbe  dum  redierat  et  sua  eum  patria  hoc  est  Noua  Ciuitas  cxceperat,
  nouus  pro  eo  gentium  surrexerat  ardor.  Ila  sua  gens  in  eum  quodam  ferucntj
efferebatur  amore.  Ita  diligebat  ut  quasi  attonita  ratione  omnes  una  concitati  voce,  eum
de  manu  Cesaris,  de  sui  Tutoris  potestate  in  gladio  potenti  seu  in  dominum  et  principem
quercrcnt  liberare.  Fui  presens  tune  o  vir  optime  dum  suam  tufelam,  Nouamque  Ciuitatem
  exierat.  Si  vidisses  haut  dubie  admiratus  fuisscs  ,  quantis  tune  ab  omni  genere
hominum  id  est  ab  Infantibus  Juvenibus  viris  mulieribus  Senatoribus,  omnique  ordino
ecclesiastico,  sollemnitate  cerimoniis  et  iocunditate  fuerit  exceptus.  Austria  ipsa  sed
presertim  neque  Wienna  unquam  antea  tanta  fuerat  usa  leticia  quanta  in  eius  de  manu
Cesaris  induit  aduentu.  Sed  si  ratione  voluimus,  quid  verius  unquam  dicemus,  quam
quod  dum  de  Imperatoris  potestate  über  Rex  Ladislaus  primum  factus  est,  non  quieti,
non  delectationi  ut  mos  regum  est  sed  laboribus  infinitis  et  inextricabilibus  se  inuoluit,
quo  enim  in  eo  potentie  plus  fuit,  eo  plus  et  negotii,  minusue  Ücentie  alFectuum  priuatorum.
  Bonus  Rex  non  nisi  communitatis  seruus  est  pnblicus.  Certe  noster  Ladislaus
vela  in  altum  seculi  apprime  Juvenis  duxit  sed  in  suis  Regnis  non  tranquillitatem,  potius
litium  tempestates,  potentesque  insidias  semper  inuenit.  In  lioc  quidem  communi  vulgo
assentio,  quod  inter  Reges  seculi  clarissimum  noster  Ladislaus  nomen  habuit,  sed  officium ­
  certe  durissimum.  Si  enisa  ut  omnes  ayunt  regna  magna  in  pace  conseruare  dilficillimum
  est,  quid  maius  esse  potest,  quid  unquam  difficilius,  quam  tot  regna  a  jure  et
justilia,  sileo  de  fidc,  collapsa  erigere,  tot  sparsa  et  vastata  dominia  colligere  ,  totque
appendicias  recuperare  deperditas,  tot  deserta  dissecata  difformiaque  reformare.  Certissimum
  ita  reor,  quo  die  rex  Über  primum  fuit,  sibi  moriens  viuere  inccpit,  et  ut  quod
verbis  dico  sententia  confirmem.  Serenissimus  ille  Rex  alias  dudum  ad  Hungariam  non
ad  superiores  sed  et  ad  ultimas  regni  dcscendit  partes.  Inter  que  hoc  unum  audi  precipuum,
  adolescens  adhuc  et  adolescente  Ladislaus  iunior,  quantas  in  Nandoralba  afflicliones
  susceperil,  quantum  terrorem  induerit,  dum  Illustrem  Principem  Cilie  Comitem
ipsius  Consanguineum  ante  eius  oculum  viderit  occisum.  Quid  dicam  aut  quomodo  id
exprimam  ?  silebo  potius.  Seit  id  omnis  bomo  ,  cautiusquc  est  hodic  hoc  factum  corde
voluerc  quam  ore  predicare.  Verum  dum  hos  exiuisset  laqueos  Rex  innocens,  multa  regaüs
  versabat  animus  ,  quo  snos  in  Austria  reuisarct,  decreuit  nsccnsnm  in  Austriam,