452

Schulte

malae  fidei  in  rebus  ecclesiasticis.  Quod  autem  obiicitur  de  servo  et
puella  non  obviat:  illa  enim  statuta  sunt  favore  religionis.  Quod
praescriptio  malae  fidei  non  habet  locum  in  rebus  ecclesiasticis,  sic
etiam  probari  potest:  in  iure  naturali  habetur,  quod  tibi  non  vis,  alii
ne  feceris;  cum  ergo  ecclesia  nolit,  aliquem  res  suas  possidere,  nec
ipsa  debet  rem  alterius  veile  possidere.  Dicit  Augustinus:  „tamdiu
quisque  bonae  fidei  possessor  dicitur,  quamdiu  ignorat  rem  alienam;
cum  vero  sciverit,  rem  esse  alienam  et  ab  ea  non  recesserit,  tum
iniustus  vocabitur“,  ut  C.  XXXIIII.  capite  si  virgo  [c.  5.].  Aperte  hie
dicit  Augustinus,  quod  malae  fidei  possessor  iniuste  possideat.  Item
dicit  Augustinus:  Si  peccatum  est,  occulte  auferre  multo  maioris
poenae  est  visibiliter  eripere  [c.  13.  C.  XIV.  9.  5.].“  Sed  praescribentes
  dum  rem  alienam  praescribunt  fructus  eius  percipiunt  et  non
suos,  quia  nondum  res  eorum  est,  quia  dum  res  aliqua  ab  aliquo  praescribitur
  sua  non  est.  Illi  ergo,  qui  mala  fide  praescribunt,  furtum
vel  rapinam  committunt,  quod  non  licet  ecclesiae,  quia  hoc  punire
debet.  Item  Augustinus:  „Si  res  aliena  non  redditur,  non  agitur
poenitentia  sed  simulatur,  et  non  remittitur  peccatum  nisi  restituatur
ablatum“  [c.  1.  C.  XIV.  9.  6.].  Si  ergo  ecclesia  vel  monasterium  rem
aliquam  praescribit,  cum  in  praescribendo  fructus  alienos  percipiat,
non  potest  agere  poenitentiam,  nisi  restituat  ablatum.  Non  enim  legitur,
  quia  diuturnitas  temporis  sine  poenitentia  deleat  peccatum;
quanto  enim  diutius  in  peccato  manet,  tauto  plus  peccat,  et  ita
ecclesia  praescribit  malae  fidei  videtur  committere  morum  peccatum.
De  hoc  habemus  in  C.  XIIII.  9.  ultima  cap.  poenale  et  cap.  si  res  est
aliena  [e.  13.9.  S.  und  c.  1.  9.  6.].  Hic  taliter  astruentibus  obiicitur:
quod  praescriptio  XD  annorum  omnem  tollit  actionem,  quo  iure  ergo
die,  cuius  res  praescripta  est,  repetit  rem  suam?  Ipsi  dicunt  quod
officio  boni  iudicis.  Et  haec  pars  ecclesiasticae  perfectioni  magis
comonare  videtur.  Explicit.“  Auf  fol.  136"  neunzehnte  Zeile.

§■  3-Einheit
  des  Werkes.
Es  unterliegt  keinem  Zweifel,  dass  das  Werk  ein  einheitliches
ist,  und  demselben  Verfasser  angehört.  Beweis  dafür  sind  einmal  die
Übergänge  und  Anknüpfungen  bei  den  drei  Theilen,  sodann  die