Über  die  Summa  iegum  des  Codex  Gottwicensis.  etc.

445

vel  fhictuum,  vel  eondenmo  Hugonem  Richardo,  si  agitur  personaliter, ­
  in  centum  nomine  sortis  et  in  decem  nomine  usurarum  et  in
XX.  nomine  expensarum  et  in  iudicio  a  Victore  H.  factarum  et  per
sacramentum  eius  mihi  declaratum  [-arum],  Vel  sic:  absolvo  Rieh,  a
petitione  fundi  vel  centum  facta  ab  Hugone.
Ego  W.  iudex  Ordinarius  notum  tibi  facio  Richarde,  Hugonem
quaerimoniam  de  te  apud  me  exposuisse,  quapropler  te  cito  vel
admoneo  ad  iudicem  venire.  Quoniam  ego  W.  iudex  te  Richarde  uno
edicto  vocatum  non  venisse  cognovi,  ideo  secundo  cito,  et  ut  possim
praecipio,  quatinus  ad  iudicium  adversario  tuo  H.  responsurus  veuias.
Quoniam  ego  W.  te  Rieh,  primo  et  secundo  edicto  citatum  ad
causam  non  venisse  cognovi,  eo  propter  tertium  edictum  peremptorium
  tibi  mitto,  in  quo  tibi  notifico,  me  nunc  amplius  te  non  citalui'um,
  immo  allegationes  praesentis  auditurum  et,  prout  iuris  ordo
exigit,  pronunciaturum,  vel  sic  sententiam  laturum.
Quoniam  ego  W.  scribo  me  accepisse  mutuo  X.  a  feneratore
enim  sub  usuris  semissibus,  pro  quibus  obligaveram  ei  codicem
meum,  quo  precario  mihi  concessit.  Ego  N.  creditor  profiteor,  W.  me
[mihi]  persolvisse  X.  pro  quibus  obligaverat  mihi  codicem,  vel  solvisse
  pretium,  quod  mihi  debebat  ex  venditione  a  me  sibi  facta,  vel
tradidisse  mihi,  quod  debebat  ex  promissione  dotis,  vel  ex  permutatione.
  Ego  W.  debitor  profiteor,  me  solvisse  N.  X.  quos  ei  nomine
pensionis  pro  domitiana  debebam.  R.  testis  iurato  se  dicit  interl'uisse,
  ubi  W.  X.  mutuo  dedit  H.  vel  ubi  W.  codicem  commodavit.“
fol.  132“.
Unmittelbar  darauf  in  derselben  Zeile  fährt  er  fort  :
„Quia  difficultas  tota  istius  quaestionis  circa  praescriptiones
attenditur,  ideo  hoc  loco  de  praescr  iptione  dicendum  est.  Primo
quid  praescriptio  ?  quae  a  magistris  sic  describitur:  Praescr.  est
exceptio  ex  tempore  capiens  quinquagesimam  [soll  offenbar  heissen
substantiam  oder  essentiam.  Der  Schreibfehler  erklärt  sich  vielleicht
daraus,  dass  der  Abschreiber  vergass,  nach  der  Lehre  von  der
Emphyteuse,  wo  von  der  quinquagesima  die  Rede  ist,  die  Lehre  de
praescr.  einzufügen  und  die  Formeln,  die  offenbar  an  den  Schluss
gehören,  einschob,  vielleicht  wegen  Versetzung  der  Blätter],  quae
actioni  in  personam  vel  in  rem  immobilem  opponitur.  Exceptio  in
descriptione  pro  genere  ponitur,  quia  omnis  praescriptio  est  exceptio
sed  non  convertitur.  Quandoque  tarnen  omnis  fere  exceptio  dicitur