434
Schulte
die Linien so schwach gezogen sind, dass man sie gewöhnlich
kaum sieht. — Über frühere Besitzer erhellet nichts.
§• 2.
Beschreibung des Inhaltes,
Auf den letzten so eben beschriebenen SO Blättern steht das
nachstehend beschriebene Werk. Da jedwede Eintheilung fehlt, so
habe ich mich derselben gleichfalls enthalten. Die Rubriken und jene
Worte, die für die Beurtheilung wesentlich sind, lasse ich mit Cursivschrift
setzen.
Das Werk hat folgenden Anfang:
„Incipit ordo iudiciarius.
Tractaturi de iudiciis primo de praeparatoriis iudiciorum didicemus,
quae tria sunt: edere, in ius vocare, postulare.
Primo considerandum est, quid sit edere, et ad quid fiat editio
actionis, et quod officium facientis editionem. Edere est potestatem
describendi dare, vel libellum conscriptum tradere, vel dictare. Cum
enim aliquis vult causam contra aliquem instituere, debet in libello
scribere pro quo ipsum convenire velit, et illi potestatem dare transscribendi
illud, ut videat, utrum cedere vel contendere velit, vel
etiam proprium libellum suum tradere, vel dictare, id est saepius
dicere, ut memoriter scire possit, unde ipsum convenire velit.
Ad quid fit editio.
Ut sciat, qua spe actionis eum convenire velit, utrum actione
ex empto vel ex vendito“ u. s. w.
Dieser Anfang ist aus fr. 1. D. de edendo. II. 13. Nach einigen
Beispielen führt er den in c. 4. C. de edendo. II. 1. mit den Worten
„Actore non“ cet. angeführten Satz an, erörtert den Begriff Yon
accusare in civilreehtlichem und criminalistischem Sinne und
fährt fort:
„Hoc de saecularibus iudiciis intelligi debet. Coram ecclesiastico
iudice civiliter quis convenire dicitur, quando in causa victus
pecunia multabitur, ut prius. Criminaliter vero, quando talis instituitur
actio, qua, si victus fuerit, corporalem vel spiritualem
poenam patietur. Spiritualis poena est suspensio a divino officio et
similia. Corporalem hic poenam aliter intellige, quam prius, scilicet
in monasterium detrusionem; clerici enim aliam corporis poenam
subire non debent.“