Über drei in Prager Hs. enthaltene Canonen-Sammlungen.
227
3. Zusätze, welche zue Erklärung dienen, ebenfalls von derselben
Hand. Ich theile einige mit. Zu c. 6. D. XXV.:“ Istud capitulum
primum, quamvis videatur affirmare, quod episcopus, qui est
ordinatus, debeat esse immunis ab omni peccato, a criminali videlicet
et aliis, non tarnen affirmat nisi de criminali. sicut illud cap.
apostolus [c. 1. D. 81.]. hic et ibi accipitur omni pro gravi peccato
accusatione et dampnatione dignissimo. Et sic non est hoc contrarium,
quamvis esse videatur, quia de eodem loquitur istic de criminali
et ibi.“ Zu c. 7. Si episcopus D. L. „Hoc sic intelligitur, si ex
deliberatione interfecerit; quia si casu incenditur, poterit remanere.
Zu c. 33. Sacerdotes“: „Infra XV. q. VII. contra hii qui altario [es
ist gemeint c. 2. C. XV. q. VIII ]; huiusmodi contrarium sic solvitur.
hoc non est contrarium, quamvis videatur esse, quia auctoritates
iste in diversis casibus locuntur. Capit. vero istud. Sacerdotes constat
ex rigore canonum, sed illud alium cap. hii qui altario constat
ex mansuetudine et dispensatione. Et ita secundum rigorem canonum
sacerdotes post lapsum remanere in gradu non possunt, sed ex
dispensatione et misericordia potest, si non fuerit manifestum.“ Zu
c. 49. eod. „Si tarnen arbor illa non erat prope viam publicam, vel
si erat ita, proclamaverat, qui casus bene potuit evitari“. Zu
c. 31. C. 2. q. 6. „Litteredande sunt post appellationem,quas apostolos
nominavimus. sensus earum talis est: apelasse liciu. t. de sententia
dicta inter illum et mevium. Sufficit eas intra tempus petisse sepissime.
Et si non accipiat in ipsum contestetur, et non nocebit
accepisse.“. Dies aus dem cit. c. 31. genommene setzt entweder
einen anderen Text von fr. un. D. de libellis dimissoriis qui apostoli
dicuntur XLIX. 6. voraus, oder ist ein sehr freies Excerpt. Zu c. 41.
eod. „Litigantibus copia est appellandi non consci’iptis libellis sed
propria voce“. Dieser Zusatz kann aus dict. Grat, daselbst [beziehungsweise
aus c. 14. Cod. VII. 62.] genommen sein. Man kann aber auch
das „propria voce“ als Ausdruck für fr. 2. Dig. de appellat. XLIX.
1. „sed si apud acta quis appellaverit, satis erit, si dicat: Appello.“
nehmen, so dass es entweder hiesse: man kann schriftlich oder
mit der eigenen Stimme d. h. mündlich appelliren, oder: es
ist nicht nöthig ein förmlicher libellus, sondern genügt das technische
Wort (nemlich appello).
Das Werk ist im südlichen Frankreich entstanden,
jedenfalls ausserhalb Italiens. Meine Gründe sind theils ne-1S*