Skip to main content Jump to sidebar

Full text : Sitzungsberichte / Akademie der Wissenschaften in Wien, Philosophisch-Historische Klasse Sitzungsberichte der Philosophisch-Historischen Classe der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften, Wien, 57. Band, (Jahrgang 1867)

Über  drei  in  Prager  Hs.  enthaltene  Canonen-Sammlungen.

227

3.  Zusätze,  welche  zue  Erklärung  dienen,  ebenfalls  von  derselben ­
  Hand.  Ich  theile  einige  mit.  Zu  c.  6.  D.  XXV.:“  Istud  capitulum
  primum,  quamvis  videatur  affirmare,  quod  episcopus,  qui  est
ordinatus,  debeat  esse  immunis  ab  omni  peccato,  a  criminali  videlicet
  et  aliis,  non  tarnen  affirmat  nisi  de  criminali.  sicut  illud  cap.
apostolus  [c.  1.  D.  81.].  hic  et  ibi  accipitur  omni  pro  gravi  peccato
accusatione  et  dampnatione  dignissimo.  Et  sic  non  est  hoc  contrarium,
  quamvis  esse  videatur,  quia  de  eodem  loquitur  istic  de  criminali ­
  et  ibi.“  Zu  c.  7.  Si  episcopus  D.  L.  „Hoc  sic  intelligitur,  si  ex
deliberatione  interfecerit;  quia  si  casu  incenditur,  poterit  remanere.
Zu  c.  33.  Sacerdotes“:  „Infra  XV.  q.  VII.  contra  hii  qui  altario  [es
ist  gemeint  c.  2.  C.  XV.  q.  VIII  ];  huiusmodi  contrarium  sic  solvitur.
hoc  non  est  contrarium,  quamvis  videatur  esse,  quia  auctoritates
iste  in  diversis  casibus  locuntur.  Capit.  vero  istud.  Sacerdotes  constat
  ex  rigore  canonum,  sed  illud  alium  cap.  hii  qui  altario  constat
ex  mansuetudine  et  dispensatione.  Et  ita  secundum  rigorem  canonum ­
  sacerdotes  post  lapsum  remanere  in  gradu  non  possunt,  sed  ex
dispensatione  et  misericordia  potest,  si  non  fuerit  manifestum.“  Zu
c.  49.  eod.  „Si  tarnen  arbor  illa  non  erat  prope  viam  publicam,  vel
si  erat  ita,  proclamaverat,  qui  casus  bene  potuit  evitari“.  Zu
c.  31.  C.  2.  q.  6.  „Litteredande  sunt  post  appellationem,quas  apostolos
  nominavimus.  sensus  earum  talis  est:  apelasse  liciu.  t.  de  sententia
  dicta  inter  illum  et  mevium.  Sufficit  eas  intra  tempus  petisse  sepissime.
  Et  si  non  accipiat  in  ipsum  contestetur,  et  non  nocebit
accepisse.“.  Dies  aus  dem  cit.  c.  31.  genommene  setzt  entweder
einen  anderen  Text  von  fr.  un.  D.  de  libellis  dimissoriis  qui  apostoli
dicuntur  XLIX.  6.  voraus,  oder  ist  ein  sehr  freies  Excerpt.  Zu  c.  41.
eod.  „Litigantibus  copia  est  appellandi  non  consci’iptis  libellis  sed
propria  voce“.  Dieser  Zusatz  kann  aus  dict.  Grat,  daselbst  [beziehungsweise ­
  aus  c.  14.  Cod.  VII.  62.]  genommen  sein.  Man  kann  aber  auch
das  „propria  voce“  als  Ausdruck  für  fr.  2.  Dig.  de  appellat.  XLIX.
1.  „sed  si  apud  acta  quis  appellaverit,  satis  erit,  si  dicat:  Appello.“
nehmen,  so  dass  es  entweder  hiesse:  man  kann  schriftlich  oder
mit  der  eigenen  Stimme  d.  h.  mündlich  appelliren,  oder:  es
ist  nicht  nöthig  ein  förmlicher  libellus,  sondern  genügt  das  technische ­
  Wort  (nemlich  appello).
Das  Werk  ist  im  südlichen  Frankreich  entstanden,
jedenfalls  ausserhalb  Italiens.  Meine  Gründe  sind  theils  ne-1S*

            
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.