Bibliotheca Latina juris canonici manuscripta.
179
sunt ex codice Virdunensi. Est porro aliud ibidem pro Corbejensi
monasterio diploma Chilperici regis“ etc., so ergiebt es sich als höchst
wahrscheinlich, dass die vorliegende Handschrift der Codex Virdunensis
Sirmond’s ist, aus dem er in Appendix Codicis Theodosiani cum
epistolis aliquot veterum conciliorum et pontificum Romanorum tune
primum editis a. 1631 (Opera ed. Ven. T. I. col. 433 sq.) verschiedene
bisher nicht bekannte Decretalen Felix. III. und Gelasius I.
in der Sache des Acacius edirt hat. Cf. Conciliorum Galliae collectio
1. c. Warum Sirmond den Codex den Virdunensis nennt, ist freilich
unklar. Zur Zeit, da Sirmond ihn benutzte, gehörte er offenbar schon
den Jesuiten; denn Sirmond sagt in dem Vorwort: „Codex Virdunensis
noster“. In Verdun war zu Sirmond’s Zeit ein Collegium der Jesuiten.
Er selbst hat vor Ablegung der Professio im Jahre 1377
einige Zeit dort zugebracht. Vielleicht war der Codex von Corbie
zunächst hieher gekommen und ist erst später nach Paris gebracht.
* Cod. 1777 (Jes. 572, Meerm. 628) in octavo, f. 1—109 s. X. nach den
Katalogen.
Haenel Catalogi 1. c.
Die Daclieriana.
Cod. 1778 (Jes. 574, Meerm. 629) in octavo von verschiedenen Händen
s. XII. nach den Katalogen und den Maurinern.
Haenel Catalogi 1. c.
Conciliorum Galliae collectio 1. c.
„Fuit Domini de Hauteserre de Salvaison.“ Ist zu Anfang und
Ende defect.
Nach den Canonen von Nicäa, Constantinopel, Ephesus (die
beiden Schreiben des Cyrill?), Cbalcedon, Antiochien, über deren
Version nichts vorliegt, einem Verzeichniss der Provinzen des römischen
Reichs und einem gallischen Provinciale folgt eine Canonensammlung
in drei Büchern: „quorum I. de ordinatione et electione
episcoporum, II. de ordinatione presbyterorum et reliquorum ordinum,
III. de institutione ecclesiae, de decimis et oblationibus [tractat];
sequuntur deinde canones de baptismo, de incesta copulat.ione, de
incantatoribus et sortilegis, de observatione sacri jejunii, exeom-12*