Die Dekretulen zwischen den Decretales Gregorii IX. etc.
771
Intioc. IV. handelt. Der Codex wird von ihm in’s 13. Jalirh. gesetzt.
Oh er identisch ist mit Sampson de Calvo mönte, von dem dort
Cod. I. eine lectura sup. appar. Hostiensis beschrieben wird, vermag
ich nicht zu sagen. Auch Philipps IV. S. 328 lässt es dahingestellt.
VIII. Der letzte Canonist, von dem eine Glosse zu den Constitutionen
Innocenz IV. existirt, ist Boetinus, wie er in der Handschrift
heisst, oder Boatinus, wie ihn Jo. Andreae constant nennt, aus
Mantua, daher Mantuanus genannt. Ich habe seine Werke wieder
entdeckt 24 ), da seit Jo. Andreae nirgends eine Kunde von Handschriften
derselben existirt. Von ihm enthält der bereits beschriebene
Codex I. B. 4. des böhm. Museums in Prag fol. 1—70. die lectura
super decretales, fol. 70—73. den apparatus ad dccretales Gregorii
X. Dass aber dieser Commentar ihm angehört, beweisen die
Citate von Joh. Andreae in der Glossa ord. zum Sextus. Hier wird
er nach meinen Aufzeichnungen an folgenden Stellen citirt: a. zu c.
eum qui de eo qui mitt. additio. „Et approbat haec decretal., quae
notavit Yin. (centius) sup. ut Ute non contest. c. tua, item decretal.
ista, ut dixit Boatinus, non superfluit propter decretal. quoniam §.
porro, ut Ute ■non contest., quia ille •§. specialiter tractat de
electione, ista decret. generaliter de causa beneficii.“ In unserer
Handschrift heisst es nun an dieser Stelle: „quidam dicere voluerunt,
quod haec constitutio superfluit per id, quod legitur supra
ut Ute non contest, quoniam § porro; alii dicunt, quod non.
Sed qualiter haec intelligatur, notavi in illo §. porro secundum
dominum bo. 25 ) Intelügitur tarnen haec constitutio, cum agitur de
2i ) Und dies in der ersten Aufl. meines Lehrb. des Kirchenr. S. G7. mitgetheilt.
25 ) Ist offenbar identisch mit dem sonst hei ihm vorkommenden: „dtommosbononienses^
wofür der öftere Gebrauch, die .Meinungen der Bologneser Juristen zu citiren, des
Boatinus (s. unten nota 29.) spricht, sodann, dass in der Stelle, auf die er verweist,
deutlich „dominos bo.“ abgekürzt steht, und er dort ausführlich die
Meinung der Glosse darlegt. Dieselbe Art zu referiren kommt vor im c. statuimus
de elect., wo es heisst: „Sed numquid officium conservatoris expirat mortuo
papa, qui eundem conservatorem deputaveral, hanc quaestionem disputavit dominus
bo. [d. h. ein Bologneser, wenn nicht ein Schreibfehler da ist] in contrarium,
seil, quod non expirat.“ ad c. cum secundum X. de tempor. ord. „dominus bo.
hanc reputat meliorem.“ Oder sollte er mit „dominus bo.“ seinen Lehrer Petrus
de Sampsone, der zu Bologna lehrte, bezeichnen wollen? der Gebrauch „dominus“
für den besonderen Lehrer spricht dafür.