Lehen Willirams, Ahtes von Ebersberg in Baiern.
217
an dem Anfang der Klostergeschichte wünschte. Die betreffende
Sage scheint uns in zwei Fassungen erhalten.
Die eine, mündlich im Kloster erzählt, gieng in das Traditionsbuch
über Tr. 17. Die andere ist in der alten Chronik mit den Angaben
des Traditionsbuches versetzt.
Das von der zweiten Fassung erhaltene mag etwa das Folgende
sein, wobei ich einklammere was gelegentliche Notiz des Chronisten
scheint.
Eberhardus sentiens ') mortem propinquam, misit post fratrem
suum qui tarde veniens dixit „Frater meus liberis carens cum sua
predia clericis vult dare, petit me ad se festinare, non cogitans esse
melius praediis quae mihi hereditate contingunt filios meos ditari
quam alios iniuste praedari“. Et Eberhardus dixit „Domine, mihi
miserere et erga locum istum voluntatem tuam operare“. Et fratre
suo tarde veniente mortuus est [et Frisingis sepelitur]. Frater autem
eius [moenia consummavit qui] septem filios habuit elegantes: et
octavum quem S. Uodalricus haptizans aequivocum sibi fecit, occultavit
hospitibus propter ignaviam suam et deformitatem. Ob quam
rem amita eius Willibiric ait „Indubitanter nostris exigentibus peccatis
iste privatus est sospitate, cum omnes a filiolo meo Uodalrico
aliqua benedictione sacrati gaudeant integro sensu et corporis sanitate
: nam, ut de ceteris taceam, cum ego eum adhuc adolescentulum
in monasterio S. Galli quo nutritus est visitans orarem ut edentulae
matrinae suae, quae mortem pre inedia timerem, misereretur, ille
aliqua velut iocularia ad haec respondens tandem „Ad tua“ ait
„remea: petitio tua felicem efficaciam assequetur“. Iuxta euius dicta
mihi repatrianti dentes contra naturam veteranae succrescunt, et
maior quam ante capitis sanitas ahinde perseverat. Unde scio quod
episcopale baptisma non parvam conferret ei prosperitatem, si delicti
nostri non obstarel enormitas. . . . Post haec spassat, prepollet, ac
inter multa prelia quae gessit invulnerabilis extitit.
Dort, wo ich eine Lücke bezeichnete, muss erzählt sein, welchen
Ra th Willibirg ihrem Bruder gab, dessen Ausführung dann die im
Schlusssätze berichtete Folge hatte. In der Chronik tritt an dieser
Stelle die erste Fassung ein. Eberhard hat dem Stifte das Gut Ahaheim
versprochen, sein Bruder Adalbero weigert die Herausgabe des-Eberhardus
habe ich hiuzugesetzt, nach sentiens post haec gestrichen.