18
Pfeiffer
Endlich gab J. W. Wolf in seinen Beiträgen zur Mythologie 2,
14K (= Zeitschrift 7, 333) einen Segen aus Westflandern:
0 koning der bieen daalt hier in’t gras,
om te vereeren
het altaer des heeren
met zoeten honing ende was.
Keiner der vorstehenden Segen bietet mit dem althochdeutschen
Berührungspuncte dar. Um so mehr ist dies bei zwei alten lateinischen
und einem kürzlich erst bekannt gemachten deutschen Bienensegen
aus Siebenbürgen der Fall.
Der bequemem Vergleichung wegen lasse ich alle drei hier
folgen.
1. Wiener Handschrift Nr. 731 (ol. theol. 239) Perg., 10. Jahrhundert,
Bl. 188 b :
„AD APES CONFORMANDOS.
Vos estis ancille domini, vos faciatis opera domini, adjuro
vos per nomen domini, ne fugiatis a t'iliis hominum“. (Vgl.
Grimm, D. Myth. 1. Ausg. Anhang S. CXXXII. 2. Aull. S. 1183).
2. In einer nicht näher bezciclineten St. Galler Handschrift
(s. Steph. Baluze, Capitularia regum Francorum. Parisiis 1780.
Vol. II, 663 ff.: „Formulae exorcismorum et excommunicationum“,
aus Handschriften und Drucken gesammelt):
„AD REVOCANDUM EXAMEN APUM DISPERSUM.
Adjuro te mater aviorum per deum regem coelorum et per
illum redemptorem fdium dei te adjuro, ut non te in alt um
levare nec longe volare, sed quam plus cito potes ad arborem
venire (velis); ibi te alloces cum omni tuo genere vel cum socia
tua; ibi babeo bona vasa parata, ut vos ibi in dei nomine laboretis“
etc. (s. J. Grimm, D. Myth. 2. Ausg. S. 1190).
3. Auf dem Deckel eines Buches in der Schässburger Gymnasialhibliothek,
aus dem 16. Jahrhundert (s. Fr. Wilh. Schuster, Siebenbürgisch-sächsische
Volkslieder, Sprichwörter, Räthsel, Zauberformeln
und Kinderdichtungen. Hermannstadt, 1863. Nr. 117.
S. 288):