soo
Brunne r
War die definitiva sententia dem Königsgerichte Vorbehalten,
so wurde an dieses ein Inquisitionsprotokoll geschickt und die Thätigkeit
des Untersuchungsgerichtes war zu Ende. War es nöthig, dass
der Beklagte sich noch vor dem Königsgerichte äussere, so hatte er
über sein Erscheinen Bürgschaft zu leisten. „Post hoc testimonium
dedit Odalhartus wadium Folcroho misso, nt esset pnratus in praesentia
domni imperatoris in placito generali iusticiam faciendi
Neugart ISO, N. 159.
4. Das Urtheil.
Lag kein derartiger Vorbehalt vor, so befahl der Richter, Missus
oder Graf, nach Schluss der Inquisitio den Schöffen, ihm auf Grund
derselben das Urtheil zu finden. „Quam ob causam jussit praedictus
missus legem inter eos decrevisse. Inprimis Kisalhardus publicus
judex sanxit juxta legem Bajowariorum ad justitiam: Meich.
N. 470. — „Tune Ernst comes regalem multitudinem vidgique
summam interrogavit quid justitiae esset peragendum“ : Meie he lh.
N. 702. — „Interrogavit ipse comes illos scabinos quid illi de hac
causa judicare voluissent“: Goldast form. 99. An die zuletzt angeführte
Ui'theilsfrage schliesst sich folgendes Urtheil an: „At illi (scabini)
dixerunt: Secundum istorum hominum testimonium et secundum
vestram inquisitionemjudicamus, ut sicut divisum et finituni
est et terminis positis inter ipsos mansos, ut isti homines illorum
propriumhabeantabsque ullius contradictione inperpetuum et quod
in dominico dictum et terminis divisum coram testibus fuit, receptum
sit ad partem domini nostri.“ Das Urtheil ist, wie man aus diesem
Formular ersieht, einzüngig und nimmt Bezug auf den vom Grafen
aufgenommenen Inquisitionsbeweis, welchen die Schöffen bezeichnend
genug dem Grafen gegenüber „vestra inquisitio“ nennen. Ähnlich
lautet das Urtheil bei Muratori SS. 1I\ 942: „Iudicavimus utjuxta
legem et secundum dictam inquisitionem ipsam Gundi et omnes
reditus pertinere parti palatii Wenn ich hiemit den Process
1) Vgl. noch Mon. Boic. XXX'\ 387; Lupill, col. 113; Murat. II, 931 und 981.
Nicht in allen Urkunden tritt die Thätigkeit der Urtheilfinder in dieser Weise hervor.
Oft wird das Urtheil gar nicht erwähnt, oft in die Erwähnung der Urteilsvollstreckung
hineingezogen. Doch kann es, wo es nicht dem Königsgerichte Vorbehalten
blieb, unbedenklich suppliert werden.