426
Brunne r
Mangel von nun an behoben werde und Sanct Gallen dasselbe Vorrecht
habe, wie unsere übrigen Klöster und Beneficien, „videlicet ut res
illius ubi necessitas exegerit cum sacramento inquirantur, quia eandem
dominationem et potestatem super hoc monasterium habere
volumus quam super caetera monasteria et beneficia nostra habemus
sicut monasterium Augiae et reliqua monasteria“.
Karl der Dicke bestätigt 30. Mai 887 *): „quaedam decreta et
statuta antecessorum . .. in quibus continebatur de immunitate et
de coacto juramento monasterii S- Galli“. Das „coactum juramentum“,
der gebannte Schwur, ist eine Eigentümlichkeit des Inquisitionsbeweises
und wird liier —pars pro toto — zur Bezeichnung des
ganzen Verfahrens gebraucht. „Statuimus“,fährt das Diplom fort, „ut
sicut monasterium Augiae et caetera loca ad fiscum nostrum pertinentia
coactum juramentum et a ) inmunitatem luibent ita quoque
praefatum monasterium S. G. et res quae modo ad ipsum pertinent
etquae deinceps ad ipsumlocum a fidelibus tradentur, coactum juramentum
et inmunitatem habeant, talique lege sub nostra . . . tuitionis
inmunitate omni tempore contineantur ut ... ubicumque
necesse sit res ejusdem loci cum coacto juramento firmiter inquirantur“.
Karl’s Urkunde wurde nachträglich von Arnulf zum Zwecke
der Bestätigung gefertigt. 893 stellt dieser ein neues Diplom aus,
das mit jenem fast buchstäblich gleichlautet 8 ), und erlässt zugleich ein
dieser Erneuerung entsprechendes Mandat an die Grafen und Grossen
Alamanniens 4). „Decernimus ut unusquisque comitum nostrorum vel
vicariorum in singulis comitatibus et ministeriis, quicquid ad praefatum
monasterium causae seit iustae mallationis ab advocato vel
rectoribus eins fuerit perquirendum, statim ad praesens sine contradictionis
obstaculo vel neglectu cum iuramento ex regia potestate
coacto . . . monasterio iustitiam facere non omittat, si gratiam
nostrum habere voluerit“. Sollte Jemand der Ausführung dieses
Befehles Widerstand entgegensetzen, so soll ihn der Graf vor das
Königsgericht bannen und zwar bei Königsbann, „ut ibi . . . diiudicatus..
sentiat nostrum potestatem non esse tempnandam“. Ludwig
!) Wartmann II, 264, N. 661.
2 ) Das Inquisitionsreeht ist in dem Ausdrucke immunitas“ nicht inbegriffen.
3 ) Wartmann II, 289, N. 687. Böhmer 1100.
4) Wartm. II, 290, N. 688.