Beitrage zur Kritik und Erklärung des Sophokles.
619
V. 658. ff.
äAAä xtevcü ■ npög tccvt’ EyuptvEtrtn Ata
&vaiplov • ei yäp ort t<x y’ iyyevij fvaei
axoapia Spitpoj, xäpra roug ££co yivoug. 660.
lv ro Tg y <xp oixeioictiv Sang iar' dvrip
y_pr]ar6g, yavEiTac xciv rröXet dixcaog üv.
oartg 6’ V7t£pßäg rj vop.ovg ßia^Erai 663.
17 T0Ü7rträaa£iv rcig xparoüotv ivvoEt,
oöx £<jr' E7ratvou roOrov ^ptoö tv^eiv. 665.
ctÄX’ ov noAis arrjasts, toüoe -/po xÄoeiv
xai ap,ixpä xai oixccia xai rccvavn'a.
xai roürov av rov avefpa 3apaoir,v iyü>
xaAcö? [xiv äp^siv, eu d’ av apyjaSou 3-eAeiv,
dopög r av ^v ^Etptwvt rrpoarEraypiE'vov 670.
ptsvEtv dixaiov xäyaSdv 7rapaararr;v.
ä'jx.p-/j<xg di jxsi^ov oöx sartv xaxöv.
So lautet die handschriftlich überlieferte Versfolge. Seidler
wollte die Bedenken, die, wie er glaubte, die handschriftliche Versfolge
darbietet, durch Umstellung der Verse 663—667 nach 671,
also durch die Versfolge 662, 668—671, 663 — 667, 672, behoben
wissen. Diese Umstellung fand und findet grossen Anklang. Erfurdt,
Schäfer, Gaisford, Hartung, Nauck u. a. pflichten bei; auch Hermann
billigte sie anfangs, nahm aber diese Billigung später, und zwar
durch Matthiä’s Verteidigung der handschriftlichen Überlieferung
bewogen, zurück und stellte in der 3. Ausgabe die handschriftliche
Versfolge wieder her.
Gegen die handschriftliche Überlieferung führt man als Grund
an, dass dieselbe keinen befriedigenden Gedankenzusammenhang
gewähre; denn der mit 663 beginnende Satz könne sich nicht an
661, 662 anschliessen >), und 668 xai roörov av röv ävftpa lasse
*) Hermann hatte in der zweiten Ausgabe diesen Grund so foruiulirt: „Nam quuui
Creon, nt iure ah se oecidi Antigonam ostendat, hoc utatur argumento, quod is
demum honus civis sit, qui se in suos severum praeheat, quomodo potest huic
iUiim opponere, qui leges contemnat, nec pareat itnperium tenentibus ! u
40
Silzb. d. phil.-hist, CI. L. ßd. IV. Hft.