428
Zid ge r I e
der künic Nöupatris
von Oraste Gentesin. Ebd. 362, 20.
V. 199. Ein Dacna nennt Ptolemeus in Hinter-Indien.
V. 210. Schon Plinius erwähnt der Pymäen in Indien: Indus statim
a Prasiorum gente, quorum in montanis Pygmaei traduntur.
VI, 22. Derselbe Schriftsteller erwähnt öfters dieser Zwerge:
Gerania, ubi Pygmaeorum gens fuisse traditur IV, 18. Quidam
et Pygmaeorum gentem prodiderunt inter paludes, ex
quihus Nijus oriretur. VI, 33. Quidam ihi (Caria) Pygmaeos
habitasse tradunt. V, 29.
V. 212. Über ihre Grösse schreibt Plinius: „ternas spithamas longitudine,
hoc est, ternos dodrantes non exeedentes. VII, 2. —
Megenherg gibt als ihre Grösse auch zwei Daumellen an:
Es sint auch klaineu läutel, die wonent auf ainem herg in
Iudia, die haizent pigmei. diu sint zwaier daumellen lanch
und streitent mit den kränichen. diu läutel kindeint in dem
dritten jär und altent in dem ahten. 490, 33. Auch im Herzog
Ernst begegnen sie uns:
dem herzogen saget man
daz ein volg were san,
die betten sunderlich ein lant
und weren Picmei genant,
der vogel eier wer ir nar. 4033
daz volg er durch wunder besacli,
als der kerre sint verjach,
daz er den ntrgent funde hie,
der im ginge an sine knie. 4071.
Vgl. Hagen d. Ged. d. MA. I, XIV. Anmk. 38. Gesta Rom. e. 173.
V. 213. Den Kampf mit Kranichen berichtet schon Plinius VII, 2.
X, 30. Auch Megenherg berührt ihn nochmals 192, 2. ln
Herzog Ernst werden nur Vögel genannt. 4033 und 4075.
V. 222. Hae, priusquam dehiseant, decerptae, tostaeque sole faciunt
quod vocatur piper longum: paulatim vero dehiscentes maturitate,
ostendunt candidum piper: quod deinde tostum solibus,
colore rugisque mutatiir. Plinius XII, 14. Rabanus spricht: der
pfefferpaum hat weizew körnel, aber si werdent swarz mit
der prunst an der stat, wenn man die slangen scheuht.
Megenherg 373, 2.