164
Halm
Decret des Constantinus und Licinius c. 48 las man früher: Atque
hoc insuper in persona Cliristianorum statuendum esse censuimus,
quod, si eadem loca, ad quae antea convenire consuerant . ., priore
tempore aliqui vel a fisco nostro vel ab alio quocumque videntur
esse mercati, eadem Christianis sine pecunia.. restituant.
Dafür schrieb Lenglet restituantur mit der Bemerkung: 'Sic MS.
Prisci editi habent restituant'. Lenglet’s Lesart ist in die späteren Ausgaben
übergegangen. Aber der Cod. hat keine Spur von einem Häkchen
nach restituant; dass so Lact, geschrieben hat, zeigt auch die
Übersetzung bei Euseb. bist, eccles. X, 5: tV ei uvsg . . yatvotvro
hyopocxoreg robroug, rocg aiizocg ypiGziavoig äve-j ckpyupiov . . anoxa-TC/.<jTr,G'j)Gl.
Auch am Schlüsse des Capitels gibt Lenglet eine neue Lesart
aus dem Codex: cum beatitudine nostra publica, ohne zu bemerken,
dass der Schreiber nostra als Wiederholung des vorhergehenden
successibus nostris selbst gestrichen hat. Eine ähnliche nicht
bemerkte Wiederholung eines noster findet sich in der Handschrift
c. 48 g. E. ut huius nostrae beniuolentiae nostrae sanctio latere non
possit. Die Ausgaben haben benevolentiaenostrae; dass aber das zweite
nostrae zu streichen ist, zeigt die genau sich anschliessende Übersetzung
des Edicts in Euseb. hist. eccl. X, S: rabr-og z-qg ripsripag
xaloxa.yc'3-iag 77 vopoS-Eoia. Auch cap. 49, wo es heissen muss
' Tarsum postremo confugit. ibi cum iam terra marique premeretur’
etc. hat Lenglet Verwirrung durch eine falsche Relation
aus dem Cod. angerichtet. Da nämlich das letzte Wort nur mehr
zur Hälfte in der Handschrift sichtbar ist, meinte er eher peteretur
lesen zu müssen; allein in der Abschrift des H. L. stellt ganz
deutlich pmeretur, mit der Bemerkung, dass die untere Hälfte des
Wortes und der entscheidende Strich über p noch sichtbar seien.
Von Belang ist auch eine Anzahl von Varianten, die man als
scheinbar nutzlose übergehen zu dürfen glaubte. Cap. 8 las man
bisher: Quid frater eins Maximianus, qui est dictus Ilercidius ?
non dissimilis ab eo: nee enim possent in amicitia tarn fideli
cohaerere, nisi esset in utroque mens una. Hier hat man wohl
bemerkt, dass der Cod. fidele hat, nicht aber, dass in ihm auch
amicitia. steht, so dass zu schreiben ist in amicitiam tarn fidelem.
Wollte man amicitia fideli corrigieren, so müsste auch noch in gestrichen
werden. — c. IS hat der Cod. nicht eorum sententia, son-